Weinig kledingstukken hebben een zo radicale transformatie doorgemaakt als het trainingspak. Wat in de vroege twintigste eeuw begon als een puur functioneel pak voor atleten en sportteams, is nu aanwezig op internationale catwalks, in de hoogste lagen van de mode-industrie en in de dagelijkse garderobe van miljoenen mensen wereldwijd.

Die transformatie is niet toevallig. Ze volgt de grotere verschuiving in herenmode van de afgelopen honderd jaar: comfort heeft terrein gewonnen op formaliteit, functionaliteit is een modewaarde geworden en de grens tussen sportkleding en alledaagse kleding is fundamenteel vervagd.

Dit artikel vertelt de volledige geschiedenis van het trainingspak: per decennium, per culturele beweging en per technologische stap.

Wat is de oorsprong van het trainingspak?

Het trainingspak werd rond het begin van de twintigste eeuw ontwikkeld als warmhoudkleding voor atleten. Het was zwaar, eenvoudig en puur functioneel: gemaakt van dik katoen zonder enige modeambitie.

De vroege trainingspakken waren grijs of donkerblauw, hadden een elastische tailleband en brede pijpen die over schoenen getrokken konden worden. Ze werden gebruikt als opwarmkledij voor trainingen en wedstrijden in atletiek, roeien en voetbal. Het doel was eenvoudig: de spieren warm houden voor de prestatie.

Rick Ros, oprichter van Neycko Menswear en specialist in de evolutie van sportkleding: "Het trainingspak is misschien wel het beste voorbeeld van hoe functie mode vormgeeft. Het begon puur als werkkleding voor atleten. Elke mode-iteratie daarna bouwde voort op die functionele kern, maar voegde er telkens een nieuwe culturele laag aan toe."

In de eerste helft van de twintigste eeuw bleef het trainingspak primair een sportartikel. Er was geen onderscheid in merkidentiteit, kleur of snit. Het was een werkstuk, niet een modestatement.

Hoe werd het trainingspak populair in de jaren zestig en zeventig?

In de jaren zestig en zeventig groeide het trainingspak voor het eerst buiten de sport uit, mede door de opkomst van sportsterren als culturele iconen en de dominantie van Adidas en Puma.

De jaren zestig brachten een explosie van sportbeleving via televisie. Olympische Spelen, voetbalcompetities en atletiekwedstrijden bereikten miljoenen huishoudens. Sporters werden voor het eerst echte publieke figuren, en hun kleding werd zichtbaar. Het trainingspak dat ze droegen op het veld en op de tribune werd herkenbaar.

Adidas, opgericht door Adi Dassler in 1949, was de eerste grote speler die het trainingspak systematisch als merkproduct ontwikkelde. De kenmerkende drie strepen langs de mouwen en pijpen maakten het Adidas-trainingspak onmiddellijk herkenbaar. Puma, opgericht door broer Rudolf Dassler als directe concurrent, volgde met een vergelijkbare aanpak.

In de jaren zeventig werden de materialen licht verbeterd. Nylon en polyester mengingen kwamen beschikbaar als alternatief voor het zware katoen. Die stoffen waren lichter, sneldrogend en bewogen vrijer. Het trainingspak werd draagbaarder, ook buiten de sport.

Wat brachten de jaren tachtig voor het trainingspak?

De jaren tachtig transformeerden het trainingspak van sportkleding naar cultureel symbool, gedreven door de opkomst van hiphop en de introductie van felle kleuren en synthetische materialen door merken als Nike.

Nike, opgericht in 1972 maar pas in de jaren tachtig dominant in de markt, bracht een nieuw esthetisch vocabulaire naar sportkleding. Felle kleuren, grafische patronen, innovatieve snits en herkenbaarheid door swoosh-logo's transformeerden het trainingspak van een uniform naar een identiteitsitem.

De invloed van de Amerikaanse hiphopcultuur was in deze periode doorslaggevend. Artiesten als Run-D.M.C. en LL Cool J droegen het trainingspak als dagelijkse kleding, expliciet los van de sportcontext. Het pak werd een symbool van stedelijke identiteit, muzikale subcultuur en bewuste stijlkeuze.

Run-D.M.C. brachten in 1986 zelfs een lied uit ter ere van hun geliefde Adidas sneakers. De culturele verbinding tussen hiphop en sportkleding was daarmee officieel en permanent. Het trainingspak stond niet meer op het sportveld: het stond op het podium.

Hoe speelde de gabbercultuur een rol in de trainingspakhistorie?

In de vroege jaren negentig werd het trainingspak in Nederland het kenmerkende kledingstuk van de gabbercultuur, een hardcoretechnobeweging die begon in Rotterdam en snel internationaal invloed kreeg.

De gabbercultuur, die rond 1990 ontstond in de Rotterdamse clubscene, had een uitgesproken eigen esthetiek: kaalgeschoren hoofden, bomberjassen en vooral: trainingspakken. Comfort was praktisch nodig bij de intensieve nachtclub sessies, maar het trainingspak werd ook een bewuste identiteitsmarkering.

Merken als Australian, Lonsdale en Fila waren onlosmakelijk verbonden met de gabbercultuur. Australian trainingspakken in zwart met goud of in felle primaire kleuren werden internationaal herkend als onderdeel van deze subcultuur. De populariteit van de scene verspreidde deze esthetiek door Europa.

De gabbercultuur bewees dat het trainingspak niet alleen een sportartikel of een hiphopaccessoire was: het kon de drager zijn van elke subculturele identiteit die ervoor koos het te omarmen.

Hoe veranderde het trainingspak in de jaren negentig en 2000-en?

De jaren negentig en 2000-en zagen het trainingspak stevig verankerd raken in de populaire cultuur, van sportmarketing tot celebrity fashion.

Nike's Air Jordan lijn en de explosieve groei van NBA-basketbal in de Verenigde Staten maakten sportkledij opnieuw tot een lifestyle-product. Sporters als Michael Jordan en later David Beckham droegen trainingspakken ook buiten de sportvelden en brachten ze zo in contact met de bredere modecultuur.

In Nederland en België werd het trainingspak in de negentigerjaren ook mainstream buiten de subculturen. Velour trainingspakken, geïntroduceerd door merken als Juicy Couture aan het einde van het decennium, vertaalden sportkleding naar een luxe esthetiek die door celebrity-cultuur breed verspreid werd.

Vergelijkingstabel: de evolutie van het trainingspak per decennium

Overzicht van de belangrijkste kenmerken en invloeden per tijdperk in de geschiedenis van het trainingspak.

Wat is de rol van techno jersey in de moderne trainingspakhistorie?

Techno jersey is de meest significante stofinnovatie in de trainingspakhistorie van de afgelopen decennia. Het combineert de technische prestaties van sportkleding (vochtregulatie, elasticiteit, sneldrogend) met de uitstraling van kwaliteitsvolle modekleding.

In tegenstelling tot klassiek katoen kreukt techno jersey niet, houdt het zijn vorm na herhaald gebruik en wassen, en het ziet er door de soepele structuur niet uit als typische sportkleding. Het is precies die eigenschap die techno jersey tot het ideale materiaal maakt voor de grens tussen sport en mode.

Het is ook het materiaal dat Neycko gebruikt in zijn collectie: pantalons die aanvoelen als een trainingsbroek maar eruitzien als een nette pantalon. Dat is de logische eindconclusie van honderd jaar trainingspakevolutie. Meer over de eigenschappen van techno jersey lees je in ons artikel over de duurzaamheid van techno jersey en in de gids over travelstof: de meest comfortabele en onderhoudsvrije stof voor iedere man.

Hoe staat het trainingspak er vandaag voor?

Het trainingspak heeft in de eenentwintigste eeuw zijn definitieve transformatie tot high fashion item doorgemaakt. Ontwerpers als Gucci, Balenciaga en Vetements presenteerden trainingspakken op de catwalks van Parijs en Milaan, in luxe materialen en met gedurfde ontwerpen die de grens tussen haute couture en sportkleding volledig lieten vervagen.

De athleisure beweging, waarbij sportkleding geschikt is voor dagelijks gebruik buiten de sport, is nu een volwaardige modecategorie met een jaarlijkse marktwaarde van meer dan 300 miljard dollar wereldwijd. Techno jersey en vergelijkbare functionele stoffen zijn de ruggengraat van die categorie.

De moderne man trekt 's ochtends een nette pantalon in techno jersey aan die de bewegingsvrijheid geeft van een trainingspak, naar kantoor gaat, en dezelfde broek draagt bij een zakelijke lunch en een avondafspraak. De cirkel is rond: de functionele kledingfilosofie van het vroegste trainingspak is nu de leidende filosofie van de meest geavanceerde herenmode.

Meer over de evolutie van herenmode lees je in ons artikel over de evolutie van herenmode en voor de actuele trends in ons artikel over kledingtrends heren 2026.

Conclusie

De geschiedenis van het trainingspak is de geschiedenis van de transformatie van functie naar mode. Van zwaar katoen voor Olympische atleten in de vroege twintigste eeuw, via de strepen van Adidas in de jaren zestig en de hiphop-identiteit van de jaren tachtig, naar de gabbercultuur van de Nederlandse jaren negentig en de catwalkpresentaties van Gucci vandaag.

Elke fase bouwde voort op de kern die van meet af aan aanwezig was: comfort, bewegingsvrijheid en de vrijheid om te bewegen zonder kleding als last te ervaren. Die kern is ook precies het uitgangspunt van techno jersey herenkleding in 2026.

Ontdek de moderne interpretatie bij Neycko

De filosofie van het trainingspak, comfort gecombineerd met verzorgde uitstraling, is verwerkt in elke Neycko pantalon en polo. Bekijk de pantalon collectie, de polo collectie en de nieuwste modellen in de new-in collectie.

-> Bekijk hier het volledige artikel en de collectie

Veelgestelde vragen over de geschiedenis van het trainingspak

Wanneer is het trainingspak uitgevonden? 

Het trainingspak ontstond in het begin van de twintigste eeuw als functionele sportkleding voor atleten. De vroegste versies waren gemaakt van zwaar katoen en werden gebruikt als opwarmkledij bij trainingen en wedstrijden in atletiek en voetbal. Er was geen merkidentiteit of modeambitie: het was puur functionele werkkleding voor sporters.

Welk merk maakte het trainingspak populair? 

Adidas is het merk dat het trainingspak als herkenbaar merkproduct heeft gedefinieerd. In de jaren zestig en zeventig werden de kenmerkende drie strepen langs mouwen en pijpen het visuele symbool van sportkwaliteit. Nike nam die rol over in de jaren tachtig met innovatieve synthetische materialen en kleurgebruik dat de sportkleding transformeerde tot een cultureel item.

Wat heeft hiphop bijgedragen aan de trainingspakhistorie? 

De Amerikaanse hiphopcultuur van de jaren tachtig transformeerde het trainingspak van sportkleding naar cultureel identiteitsitem. Artiesten als Run-D.M.C. en LL Cool J droegen Adidas trainingspakken bewust als dagelijkse outfit, los van de sportcontext. Die adoptie door de hiphopcultuur gaf het trainingspak een permanente plek in de bredere modesamenleving.

Wat is de rol van de gabbercultuur in de trainingspakhistorie? 

De Nederlandse gabbercultuur, die rond 1990 ontstond in Rotterdam, maakte het trainingspak tot het kenmerkende kledingstuk van de hardcoretechnobeweging. Merken als Australian, Lonsdale en Fila werden iconisch binnen die scene. De gabbercultuur verspreidde de trainingspakesthetiek door Europa en bewees dat het kledingstuk elke subculturele identiteit kon dragen.

Hoe is het trainingspak een high fashion item geworden? 

In de jaren 2010 namen luxe modehuizen het trainingspak op in hun collecties. Gucci, Balenciaga en Vetements presenteerden trainingspakken op de catwalks van Parijs en Milaan, in luxe materialen en met gedurfde ontwerpen. De introductie van techno jersey maakte high-performance sportkleding visueel ononderscheidbaar van kwaliteitsvolle modekleding, wat de grens tussen sport en haute couture definitief deed vervagen.